گفتگوها و زمزمه ها
چطور بعضی ها تا این حد مستهجن میشن؟
یه رول کابل رو به قیمت مناسب خریدم و دادم دست پیمانکار. چون نگهبانی کارگاه زیر مجموعه منه. اما بهش گفتم که بدلیل شک پنجاه درصدی ام به دو تا از کارگرای تسویه حساب شده ات، فعلا نصف خسارتتو میدم.
در طول یک ماه گذشته این چهارمین فقره سرقت از کارگاههای دماوند، تهرانپارس و فرمانیه است که برام اتفاق می افته که البته دوتاش موفق بوده و دوتاش خنثی شده.
اولا مهم نیست دوما چاره ای نیست، هست؟
راستی رفیق!
1- پره های دوچرخه مهمترن یا فرمونش؟
2- این قصه «زنده باد بهار» چیه این یارو همش میگه؟
رتبه ی شرکتی که مدیر عاملش هستم مورد تایید قرار گرفته و دارم برای یه قرارداد شیرین تقلا می کنم.
یاد روزای کارمندی به خیر..
راستی رفیق! اگه خواستی با سفینه بری به خورشید، شب برو که ذوب نشی.
و مرا كه ديگر با تو نيستم
درياب
تا به مزخرف ترين كيفيت مقدور
محلول شوم در نگاه هرزه ات
آي آي رفيق ديروز
كجاوه ات در كدام گندابه اي به گل نشست كه عشق بوي هرزگي گرفت.
۶ ماه قبل وقتي يه روز دوشنبه اي بود ساعت حدود ۸:۳۰. تو توبان آزادگان داشتم بخاطر پنچري ماشين زاپاسو در مياوردم تا با لاستيك پنچره عوضش كنم، دزده اومد و با موتور كيفمو از تو ماشين برداشت و رفت و شناسنامه و كارت ملي و سند زمين و دسته چك و سيم كارت ايرانسل و ... برد.
هر چي به ايرانسل مراجعه كردم گقتن سيم كارت كه گم شده و پوكه اش سندشه. اگه نداري امكان صدور سيم كارت جديد وجود نداره. هرچي گفتم تو سيستمتون بنام منه اينم كارت ملي ام ، قبول نكردن.
ديروز يارو زنگ زده كه از دفتر امور مشتركين تماس مي گيرم و شماره ۹۳۵ معادل ۹۱۲ تون رو دارم و مي فروشيم ۲۰ هزار تومن.
فحشي دادمو قطع كرد.
يادآوري: ايرانسل خطوط بدون فعاليت رو بعد از سه ماه قطع مي كنه و براي فروش به بازار ارائه مي كنه.
يه وقتي تو يه كارخونه روغن نباتي كار مي كردم. سه روز مونده بود به پايان تاريخ انقضا، در قوطي هاي روغن رو برش مي دادن، در جديد والس مي كردن و تاريخ جديد پاشش و درج ميشد.
در اين زمانه كه در مانده هر كسي از بهر نان شب
ديگر براي عشق و حكايت مجال نيست
عصيان زندگيست
راستی رفیق! اون کیه که حتی نیاد، صدای پاش ازهمه جاده ها میاد؟
دردي بخر و به هيچ مفروش كه آن هم منفعتي دارد. اصلا در تورم هر چيزي بخري منفعت دارد. فقط بايد موعدش را بداني كه درد به جانت نماسد و خريدار خري كه چپانگاهش خالي باشد از درد و كله اش خالي باشد از مغز. مالكان كله هاي خالي از مغز كه فراوان اند، حتي آن دوستم كه مي گفت: عقلم عذابم مي دهد! چه ادعايي كه ادعا خود نيمي از رئال است، مگر نه اينكه وصف العيش نصف العيش، يه خورده هم شبيه آن قاعده ي عرفي حقوقي كه مي گويد: تصرف نصف مالكيت است.
باري دردمندي هم عالمي و جهاني دارد كه اصفهان ربع آن هم نيست چه برسد به نصف. نگار مي گفت LA را درياب كه چگونه چگال سنگين و ثقيل اين همه دردمند مهاجر لاتين و آسيائي و ... را تاب مي آورد و من ياد پاكدشت افتادم و ماجراي بيجه.
و راستي اين پديده هجرت متغير است يا رويداد؟ فكر مي كنم در موردي مشابه بود كه حافظ الست را به تمنا طلبيد. هرچه درد، ذهن آدم را به سمت و سوي سكون و سكوت و واماندگي هل مي دهد و مي كشاند، مهاجرت گويي بال كشيدن و نماندن و رفتن و رهيدن را نشانه گذاري مي كند ذهن خشكيده و منجمد را، مثل محبوسي كه ديواره ي محبس را به نشان گذار ايام خطوطي مي كشد.
چه گفتي رفیق! درد رايگان براي همه مهياست؟ اي دل غافل و اين همه حرف مفت!
راستي رفيق! ديگر نخواهم گفت كه نمي شناسمت تا لايق "هيچ كس" نباشم.
راستی رفیق! وقتي كه بچه بودم هر شب دعا ميكردم كه خدا يك دوچرخه به من بده. بعد فهميدم كه اينطوري فايده نداره. پس يك دوچرخه دزديدم و دعا كردم كه خدا منو ببخشه.
راستی
اگر در هرمان فراموشی ام
چرا هنوز ترا فراموش نکرده ام؟
و هیچگاه نیز.
از راه دور آمده بود. از چشمان خمار از خستگی اش فهمیدم. در پر شالش چیزی داشت. از قلمبگی دستارش دانستم.
گفت: دیر آمدم؟
گفتم: دیرانه هایت را بگو.
گفت: بی انصاف! از راه دور آمدم.
گفتم: دانسته ام. دورانه هایت را بگو.
آنچه در پر شالش داشت به من داد و دیگر هیچ نگفت از دیرانه ها و دورانه ها. رفت و آنوقت بود که فهمیدم عشق همیشه گفتنی ها نیست. لغت عاجز است و کلام چلاغ!
راستی رفیق! چرا انگلیسی ها هم به "تو" هم به "شما" می گویند "یو"؟ "تو" را مبالغه می کنند یا "شما" را تحقیر؟
...
يادته
وقتي اومدي
هيچ وقت صحبت رفتن نبود
اصلا صحبتي نبود
پس اين همه حرف نگفته براي تو
از كجا نشست توي دلم
كه نگام شده به قاعده یه دنیا دلتنگی
دلم داره از حجم ناگفته سكوت
منفجر ميشه
فقط براي اينكه شمالي ام
قطعه زير خاطرم رو قلقلک میده:
"بعد یکصدا شدیم .هم آوازو هم بغض و هم گریه ، همنفس برای
باز تا همیشه با هم بودن .
برای یک قدم زدن رفیقانه ، برای یک سلام نگفته ، برای
یک خلوت دل خاص ، برای یک دل سیر گریه کردن .....
برای همسفر همیشه ی عشق ....... باران !
باری ای عشق ، اکنون و اینجا ، هوای همیشه ات را نمی خواهم
........ نشانی خانه ات کجاست ؟!"
(بند آخر داخل گیومه از سیدعلی صالحی، شاعر معاصر، کاستش رو هم با صدای خسرو شکیبایی تو بازار می فروشن)
کسی که به صبح فردا معتقد نیست به خود خیانت می کند،
اگر کسی بخواهد زندگی کند باید معتقد باشد.
فرانتس کافکاراستی رفیق! او که در پاریس با گاز خودکشی کرد و در پرلاشز خفته، عاشق بود؟
راستی ناصر! نگفتی آنجاها چه خبر؟
حرف و کلام اگر از تو باشد عشق است، ولی اگر نبود حرفی از خودت، لاقل بگو آدمهای آنجا چکار می کنند؟ بگو هوای آنجا چگونه است؟ بگو آنجا نگاهها چه رنگی است؟ بگو عاشقی چگونه تلفظ می شود؟ بگو دوستت دارم ها را چگونه ابراز می کنند یا پنهان؟
باز هم می گویم حرفی از خودت باشد که بهتر و من فقط این یکی را تشنه ام و به هوای این یکی است که همیشه ی خدا منتظرم. راستی چرا همه حرفهای تو برای من، تا میاید شکوفه کند، می خشکد؟ چرا تا بهار دلت در باغ نگاه من میاید حلول کند، انگار همه ی تو، پُر می شود از زردی پائیزی همه ی دنیا؟ چرا همین که می خواهد هیزم من با آتش تو شعله بگیرد خاموشی، حرف اول و آخر می شود؟ چرا وقتی با هم نیستیم این همه حرف طغیان می کند در دلهامان و به محض دیدن های کوتاه، انگار چهل سال است که همه ی آن حرفها مرده اند؟
باز هم نگفتی از آنجاها چه خبر؟
خلاصه از آنجا تا اینجا به افق دلدادگی، فرسنگها فاصله است. و تو مرا به بی خبری متهم نکن که اگر معیار بی معرفتی باشد تو مجرمی با هزار شاهد و مدرک.
من هنوز هم منتظرم تا تو بیایی و بگویی از آنجاها. بگویی آنجاها چگونه است که که من با آنجاها غریبم و با اینجای بی تو غریب تر؟ بگویی چرا چله نشینی غریبانه ی من با نگاه آفتابی تو پایان نمی گیرد؟
و باشد که اگر بیایی اینجا هم مثل آنجا، رنگ و رویی و عطر و بویی بگیرد. کاش بیائی!
تو که نباشی همه جا بوی غربت می دهد. تو که نباشی همه ی برگها زرد می شود. تو که نباشی هوا همیشه ابری است و همه ی ثانیه ها، بی برکت و همه ی موجها بی ساحل و همه ی ابرها بی باران و همه ی فصلها پائیز و همه ی دردها بی درمان و ...
و خلاصه رفیق! بعضی چیزا بی ریخت!
يارو شماره ۲ گفت: خوب بابا، حالا مگه چطور شده. جوون بود يه خبطي كرد. اينهمه جوون از اين خبطا مي كنن، فقط فيلمبرداري نميشه.
يارو شماره ۱ جواب ميده: صاحب اون خبطاي فيلمبرداري نشده ديگه نميان مستند و تئاتر و از اين چيزا بسازن كه ...
يارو شماره ۳ كه خودمم:
بي خيال غم و بارون و غزل.
من با این پارادوکس بی همتایی که شهیار قنبری ریخته وسط شعرش، خیلی حال می کنم:
بوی یاس جانماز ترمهی مادربزرگ
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در میکنم
شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکهء عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده یء لای کتاب
با اینا زمستونو سر میکنم
با اینا خستگیمو در میکنم
چنان پای معنویت رو با ذکر تقدس نماز باز میکنه میون کلام و یهو میره تو فاز قلک پول و بی خیال معنویتی که مثل تصاویر سیاه و صفید «محاکمه در خیابان» کیمیایی بیات و کهنه به نظر می رسه.
و چه بیکرانه است دامنه ی این فاز آدمیت. خیلی باحاله. خیلی.
بوی یاس جانماز ترمهی مادربزرگ .....
به دلیلی مصمم شدم (یا مجبور شدم) ماشینمو بفروشم و برای این کار با یکی دوتا از دوستا که دستی بر آتیش بازار خرید و فروش ماشین دارن تماس گرفتم. دست کم یک و نیم میلیون تومن از قیمتی که حدود نه ماه پیش برای خرید ماشین پرداخته بودم، کمتر می گفتن. برام خیلی عجیب بود که کاسبی عجیب دنیای کثیف و بی صفتیه.
امشب زنگ زدم به یکی دیگه از دوستا و اندکی پول با اندکی درصد بهره ای به مدت یک ماه گرفتم تا بلکه فرجی بشه.
ای آقا! تا فردا کی مرده کی زنده؟؟حتی کوتاهترین لحظه ای که
در میانه نگاهم در رخساره تو
چشم بر هم می زنم
دلتنگ تو می شوم
اما تو دلتنگ نشو، رفیق!
و براستي كه داستان زندگي هر آدمي، يكتاست.
چه فایده اگر تو اخم می کنی و من همچنان منگ دوتا باگتی که وقتی می خواستم نایلونش را در دستم بگیرم، فروشنده گفت ۹۰۰ تومن و من دیگر طاقت نیاوردم و تمام کلافگی ترافیک لجن همت را، غرولند خصمانه ای کردم و بر سرش کوبیدم.
چه فایده اگر من و تو احمق باشیم یا نباشیم که تصمیم گیرانمان ما را احمق فرض می کنند و همین کافیست. اصلا کاش احمق بودیم و عاقل فرضمان می کردند، چون اینطوری درد و داغش کمتر میشد. ولی وقتی احمق نیستی و احمق فرضت می کنند، غصه اش مضاعف می شود.
دیشب خبر می گفت با اینکه قرار بود تا شهریور (۴ روز دیگر) باگت پز ها از آرد یارانه ای استفاده کنند، بعضی فانتزی پزها خودسر قیمتها را افزایش داده اند. لذا کمیته نظارت بر باگت پزها در تمام مناطق تشکیل و مستقر شده اند.
دوتا از وزیران زن خواهند بود. هه هه هه هه.
يك نكته خيلي ناجوانمردانه اينه كه معافيت مالياتي از ۸۶ به ۸۷ فقط دويست هزار تومان افزايش پيدا كرده، يعني ۱۳۸۶ معافيت مالياتي بوده دو ميليون و هفتصدو بيست و پنج هزار تومن. ۱۳۸۷ شده دو ميليون و نهصد و چهل هزار تومن.
يك نكته جالب هم اينه كه با عنوانDirect Limited Taxes جستجو كردم و در سايت بنياد يا سازمان دارايي ايالت كاليفرنيا يه اظهار نامه پيدا كردم كه يارو (مودي مالياتي) براي انعام دريافتي اش هم اعلام ماليات كرده بود!
اينجام خيلي با صفاس.
می ستایمت
تنها بهانه و یگانه یادگار!
ای بهار!
لحظه هاتان پربرکت.
تازه اول تمام راه های نرفته با تو بود که فهمیدم نفهمیدن تمام یا بخشی از اون چیزایی که زور میزنی برام توضیح بدی مهمترین امتیاز من در کوتاه مدت با تو بودن خواهد بود. سخت گفتن رو بی خیال و حالا بیا بنشین مثل دو تا بچه آدم با هم حرف بزنیم و سنگامونو وابکنیم.
خیلی خوب؛ من فرض می کنم که این رابطه ی نم زده ی من و تو، اصلا از روز اول خشک و گرم و صمیمانه و ... بوده! خوب که چی؟ یعنی حالا که چی؟ حالایی که حداقل فاصله فیزیکی من و تو در کمترین مقدارش از هفت دهم متر کمتر نمیشه، حالا که هیچ پتویی گنجایش جمع جبری جسمانی ما رو با هم دیگه نداره، حالا که هیچ ساحلی و هیچ موجی، شعفی مشترک حتی مصنوعی رو هم در ما ایجاد نمی کنه؟ حالا که چی؟
تو جوابی ندادی.
خستم از تظاهر ایستادگی.
و این معنای کاملیه از زندگی در وضعیت تعلیق روحی.
شرح احوال فوق ابدا به بنده نمی چسبه و نقل مضمونی بود از جر و بحث همسایمون اینا :)
خدائیش دیگه دل و دماغ غصه خوردن و غر زدن هم باقی نمونده.